Sophia

  Nu alles met Videoland in kannen en kruiken was en Amethist akoord ging met het leiden van Hannah’s Chaos, was het tijd voor Lucas om naar Aruba te vertrekken om zijn film realiteit te maken.

  Net als de vorige keer dat hij vertrok, had hij het moeilijk. Hij had Floris, Marc en Allan ingehuurd voor zijn grote rollen. De rest werd ingevuld door acteurs die auditie hadden gedaan. We stonden op het vliegveld. “Als er wat is, bel je mij. Ook al ben ik aan het filmen of lik ik te slapen,” zei hij. “Ik kom elk weekend terug.” Hij kuste me.

  “Elk weekend is niet haalbaar, schat,” zei ik. “Kom eens in de maand terug.” Hij protesteerde, maar moest uiteindelijk wel toegeven dat ik gelijk had. “Laatste oproep voor Amsterdam naar Aruba,” kwam er over de intercom. Hij omhelsde me nog een keer stevig. “Ik houd van jou.” Hij knielde en kuste mijn buik. “Van jullie.” Ik lachte zachtjes. “Je gaat nu niet vechten. Je komt gewoon thuis,” zei ik.

  “Kom op joh,” riep Floris. “We moeten gaan. Dan kan Sophia eindelijk naar haar geheime minnaar,” zei hij grinnikend. “Die heeft ze niet!” beet Lucas. Floris sloeg een arm om hem heen. “Dat was een grapje, meneer de regisseur.” Lucas kleurde vuurrood. “Dat wist ik wel,” zei hij. Allan sloeg ook een arm om hem heen. “Natuurlijk, jongen,” zei hij.

  Grinnikend liepen ze met zijn allen naar de gate. Lucas keek nog een keer terug. Daarna ging de deur dicht. Ik legde mijn hand op mijn buik. “Nou kleine, nu hebben we even het rijk alleen,” zei ik. Glimlachend liep ik het vliegveld uit. Ja, ik zou Lucas best missen. Maar dit was zijn droom. En als je die kan laten uitkomen, moet je daar voor gaan.

  Lucas

  Na 10 uur landen we. Herinneringen over de oorlog van een paar jaar geleden waste over me heen. Ik liet ze nog even niet binnen. Op de parkeerplaats stonden een paar auto’s klaar die ons naar het hotel zouden brengen. Dit was door mijn geldschieters afgehuurd voor onbepaalde tijd. Het was een lowbudget hotelletje met 18 kamers. De meeste van ons zouden een kamer moeten delen. Ik had de enige eenpersoonskamer gekregen, zodat ik ongestoord met mijn meisje zou kunnen videobellen.

  Het was een eenverdiepingstellend hotel. Met in het midden een zwembad met een terras daarbij waar we konden eten. Mijn kamer was niet veel. Een tweepersoonsbed wat net in de kamer paste. De deur ging ertegenaan open. Aan de verre muur hing een tv. Naast het bed stond een kast met een minikoelkast die gevuld was door mijn geldschieters. Een hangkast en ligkast voor mijn kleding. Wat snuisterijtjes om de kamer gezellig te laten lijken. Onder de tv stond een tafeltje met 2 stoelen, zodat je er kon eten of zitten. Daarbovenop twee fauteuils. Ik zette mijn laptop.

  Ik keek op de klok, het was 10 uur savonds. Ik kon Sophia dus niet bellen. Het was 3 uur s nachts in Nederland. Ik zou morgenochtend wel vroeg voor haar opstaan. Ik wilde haar zo graag even zien.

  Er werd op mijn deur geklopt. Voor de deur stond even niemand. Maar een vak voor ik hem weer dicht wilde doen, sprong Floris voor mijn neus. “Kom, gaan we een poolparty houden!” riep hij. “Kunnen we elkaar allemaal ontmoeten.” Ik wilde nee zeggen, iets wat Floris blijkbaar zag. “Kom op man. Sophia slaapt. Kom.”

  Ik zuchtte maar gaf toe. Inmiddels was het donker geworden, maar het was nog een graad of 25. En vochtig. Dus het was wat benauwd. De groep van 16 acteurs en 18 crewmensen zaten al klaar bij het zwembad. Waar de hotelmedewerkers enorm hun best hadden gedaan met heerlijke hapjes en drankjes. De hotel-DJ maakte er al een flink feestje van.

  Zo gauw Floris en ik bij het zwembad kwamen, nam hij een aanloop en maakte een enorm bommetje in het zwembad, waardoor een deel van de cast en crew nat werden. Allan riep boos naar Floris dat hij daarvoor niet bij het zwembad zat. “Dat vind ik nou raar, hè Allan. Je gaat toch naar het zwembad om nat te worden,” zei Floris grinnikend.

  Ik ging op een van de loungestoelen zitten. “Dat is lang geleden, soldaat,” hoorde ik achter me. Ik keek om. Een van mijn acteurs kwam uit de oorlog. En een van hen was Lotte van Dijk. Zij was de zangeres van ons bandje.

  “Er waren geruchten dat je een van de gesneuvelden was,” zei ze glimlachend. Ze was duidelijk ouder geworden. “Nog steeds getrouwd, soldaat?” vroeg ze. “Noem me maar gewoon Lucas hoor,” zei ik glimlachend. “Ben jij de regisseur?” Ik knikte. “Maar nog steeds getrouwd?” Ik knikte nogmaals. “En word over een half jaar zelfs vader,” zei ik trots.

  “Wow, gefeliciteerd. Ik dacht dat je dat al lang en breed had gehad.” Ik schudde mijn hoofd. “Nee, het duurde wat langer dan we hadden gehoopt.” Ze knikte. “Maar nu wel een kind?” Ik knikte. “Ze is nu 3 maanden zwanger. Ze kon niet mee omdat ik tegelijkertijd ook een serie heb die wordt gefilmd door mijn assistente,” legde ik uit.

  “Zo’n serie. Vertel eens.” Ik lachte. “Tweede seizoen is net klaar. En we zijn bezig met het derde, dat moet wel. Omdat Sophia zwanger is,” legde ik uit. “En hoe heet die serie?” vroeg ze geamuseerd. “Hannah’s Chaos. Mijn lieve vrouwtje speelt Hannah,” zei ik. Haar ogen werden groot.

  “Serieus? Dat roodharige dynamotje is jouw vrouw? Ik keek omdat ik hoorde dat Sam en Jonas erin speelden en ik wilde ze weer eens zien.” Ik lachte zacht. “Ja, dat is mijn vrouw.” Ze knikte. “Dat je die aankan joh. Of is ze minder vurig off camera?” vroeg Lotte.

  Ik lachte. “Nee, nog vuriger. Dat is het mooiste aan haar.” Ik zuchtte even. “Ik mis haar nu al verschrikkelijk. Maar ze haalde me over.” Lotte knikte. “En jij hoopt op tijd klaar te zijn met de film voordat je baby wordt geboren?” Ik zuchtte. “Ja. In ieder geval hier. Een hoop kan in een studio thuis worden opgenomen. Maar sommige dingen moeten echt hier.”

  Lotte knikte. “Wil jij hier wel zijn?” Ik zuchtte. “Ik moet wel. Maar om je antwoord te geven: nee, het liefst ben ik bij mijn Sophia. Voor haar zorgen. Zien hoe de baby groeit.” Ik zuchtte weer. “Maar ik bel haar elke dag en ga eens in de maand naar huis.” Lotte knikte.

  “Ik zag mijn script hè,” begon ze. “Jullie liedje staat erop. Maar ik ben alleen. Waarom zingen we het niet weer samen?” Ik schudde mijn hoofd. “Voor je vrouw. Het is een moment dat je in je eigen film zit.” Ik zuchtte. “Toe nou,” zei ze. “Je klinkt als Sophia. Zij vond dat ik mijn eigen rol moest spelen.” Ze lachte. “Ik ben het wel eens. Maar kom op, zing met mij in je film.” Ik zuchtte. “Je had me al bij ‘doe het voor je vrouw’.”

  Enjoying this book? Seek out the original to ensure the author gets credit.

  De eerste week vulde zich met opnames in het oude kamp. Het was de eerste keer dat Lotte en ik er weer voet zetten. Alles was er nog. Als eerbetoon aan alles wat er was gebeurd. De hospitaaltent was half ingestort na de aanslag van die laatste dag. In het deel wat nog stond, was alles achtergelaten. Windsels, oude medicijnkasten, de sleutels ervan verdwenen of gebroken.

  De barakken, zoals wij de verblijfstenten noemden, waren zwartgeblakerd. Maar nog overeind. Hier en daar bij een bed stond nog een bezittingenkist. Zo ook bij mijn bed. De sleutel ervan lag nog altijd verborgen onder een steen onder mijn oude bed.

  Maar de kist openen en mijn eigen bezittingen bekijken durfde ik niet. Het voelde alsof ik dan iets zou verstoren wat eindelijk rust had gevonden. Dus voor nu liet ik hem staan. “Zijn al die andere kisten van de overledenen?” vroeg ik fluisterend. Waarom ik fluisterde, wist ik niet. Lotte knikte. “Ja,” fluisterde ook zij.

  In de damestent stonden de bedden ook nog. Koude veldbedden. Hier en daar nog een vergeten foto. Ook hier leken geesten rond te waren. De tent die dienst deed als eetzaal was er het ergst aan toe. De doeken gescheurd. De inhoud bijna allemaal verbrand. Alles behalve de oude verweerde piano. De bron van vreugde in de bange en gewelddadige dagen. “Voor we dit slopen,” begon ik. “Wil ik dit vastleggen precies zoals het is. Ik denk dat de ouder geworden Cas hierdoorheen loopt. Ik denk dat ik zo wil beginnen.”

  Ik knikte. “Ja. Ik wil beginnen dat de oudere Cas hier wandelt, het gevoel oproepend. En dat hij bij deze piano zijn vrouw vertelt over zijn strijd in de oorlog.” Lotte keek me aan. “Dat moet jij zijn. Jij begint en eindigt deze film.” Ik schudde mijn hoofd. “Nee,” zei ik. “Juist wel. En jouw Sophia speelt de vrouw waaraan het wordt verteld.” “Dat kan toch niet. Ze is hier niet. We wilden alles juist hier filmen,” zei ik. “Een halve kilometer verderop het kamp opzetten merkt toch niemand.” Lotte keek om zich heen.

  “Deze plek verstoppen voelt niet goed. Dit is waar het gebeurde. Dat weet jij ook. Hier leefden we. Hier voelden we angst. En hier stierven ze. De mensen waarvoor wij dit verhaal vertellen.” Ze keek me aan. “Ja, ik snap het. We willen het hier vertellen. Maar dat doen we ook als we het hier beginnen en eindigen.” Lotte had gelijk. Dit was een te beladen plek om alles weer te laten bouwen en slopen. “Maar hoe dan?” vroeg ik.

  “Je laat of nu je vrouw overkomen en filmt die twee scènes. Of jullie komen terug nadat je baby is geboren en filmt de twee scènes dan,” zei ze. “Dan nu. Ze heeft nu rust. Ze mag nog vliegen.” Floris sloeg zijn arm om me heen. “En jij mist haar.” Ik lachte en klopte op zijn hand.

  De rest van de dag bouwde mijn crew en wat locals een exacte replica van ons oude kamp op. Een halve kilometer ervandaan stond die wagen er zelfs nog. De oude legerwagen met van die zeilen eroverheen.

  Hier aan waren we hier gebracht. En voelden we onze eerste doodsangsten. De kogels waren ons om de oren gevlogen. En omdat we op de grond van de wagen lagen, overleefden we die angstige uren. De zeilen waren inmiddels vergaan. Dit was een eerbetoon aan de oorlog. Die avond in het hotel belde ik Sophia op. Na een kort gesprek besloot ze te komen. Ik boekte een spoedvlucht voor haar. Ze zou 3 dagen blijven.

  Ik werd de volgende ochtend gewekt door luid gebons. “Ja,” zei ik, recht op in bed zittend. “Ja, binnen.” Lotte liep grijnzend binnen, gevolgd door Sophia. “Phi,” zei ik, gelijk opstaand. “Zag ’em oplichten toen jij binnenstapte,” riep Lotte grinnikend. Ik omhelsde mijn geliefde vrouw. “Natuurlijk. Ik mag haar weer vastgehouden,” zei ik. En kuste haar.

  “We hebben drie dagen, Luuk. Wat wil je dat ik doe?” vroeg ze. “Simpel. Jij speelt Cas’ vrouw. Jij en Cas bezoeken na jaren de plekken waar het allemaal begon voor Cas. Lotte hier, en jij grotendeels, hebben me laten inzien dat ik de opening- en eindscène moet spelen als Cas.” Sophia lachte. “Hè hè, hij snapt het.” zei ze. “Dus wilde ik ook mijn echte vrouw als Cas’ vrouw.” zei ik. “En hoe heet zijn vrouw?” vroeg ze.

  “Aurora. Omdat jij — en dus ook zij — het enige licht was in mijn leven. Omdat jouw licht me altijd terugbracht naar wie ik moest zijn.” Ze kuste me. “Slijmerd,” plaagde ze. Ik lachte en omhelsde haar. Die middag begonnen we met het filmen. We besloten deze stukken gewoon te laten gebeuren. Voor het beste en meest authentieke gevoel.

  Hand in hand liepen we door de jungle, gevolgd door draaiende camera’s. De oude wagen hielden we stil. “Wat is er?” vroeg Sophia. “Hier begon het. Op het vliegveld en de weg ernaartoe, ja, je hoorde het wel. En rook hier en daar het kruid. Maar hier werd het echt.” Ik hield even stil, zodat de editors er tussendoor een flashback konden zetten.

  Ik had haar verteld wat Cas zou zien en dus eigenlijk ook aan Aurora zou vertellen. “Ik was bijna net zo bang als jullie bij het horen van dat nieuws,” vertelde ze. “We liepen verder het kamp op. Sophia schrok even, maar liet dat niet merken. Ik leidde haar zwijgend door het kamp.

  Bij die oude verweerde piano ging ik zitten. Zij pakte er ook een oude stoel bij. “Hier hè Rortje. Hier aten we. En deze.” Ik sloeg een paar toetsen aan. Het geluid wat eruit kwam was vals. Maar het vulde me met herinneringen. Ik voelde me emotioneel worden. “Deze oude vriend gaf ons de nodige vreugde,” zei ik.

  “Wil je me hier, op deze plek, de plek waar de dood ons bijna scheidde, alles vertellen?” Ik knikte. “Ja.” Ik keek net over haar heen een camera in. “Ja, ik zal je alles vertellen.” Ik wachtte weer een paar seconden. “Cut. Staat erop,” zei ik. “Dan nu eindscène. Dan kan Phi hier weer veilig naar huis.” Ze rolde even met haar ogen.

  “Actie,” riep ik. Ik keek diezelfde camera weer in. “Dat is alles wat ik weet. En wat me nadien is verteld, mijn lieve Aurora.” Begon ik. Sophia knikte. “Dit is het verhaal wat hier op deze exacte plek gebeurd is. Waar alles bijna verloren ging.” Weer sloeg ik speels een paar toetsen aan. “Alles behalve deze oude verweerde piano.” Ik lachte in de camera. “Laten we maar gaan. En laat deze piano maar een bron van plezier zijn voor de geesten die hier zijn. Een eerbetoon aan alles wat hier gewonnen en verloren is.”

  Sophia stond op en pakte mijn handen. “Kom. Laat het verleden maar hier bij die oude piano. Laten wij naar onze toekomst gaan,” zei ze. “Cut!” zei ik met lichte tranen in mijn ogen. “Perfect.” Ik kuste haar. De rest van de dag zat ze naast me terwijl we scènes filmden in het opnieuw gebouwde kamp. Rond etenstijd vond ik het genoeg. Ik had nog maar een avond met mijn meisje. Ik wilde daarvan genieten.

  We aten in een restaurant. Wandeld over het strand en winkelden. Sinds ze zwanger was, kreeg ze alleen nog maar cadeautjes voor de baby. Ik wilde haar verwennen. Terug in het hotel dronken we nog wat. Om vervolgens onze laatste nacht samen voor een volle maand in elkaars armen door te brengen.

  De volgende ochtend bracht ik haar naar het vliegveld. “Pas je op jezelf?” vroeg ik. Ze knikte en lachte zacht. “We zijn veilig, Lucas.” Ze pakte mijn hand. “Maak je film. En kom op tijd terug voor deze,” zei ze, mijn hand op haar buik plaatsend. “Ik zie je over vier weken weer.” Ze omhelsde me. “Ik hou van je.” Ik kuste haar alsof het de laatste keer was. Daarna stapte ze het vliegtuig in. En vertrok ze.

  De rest van de maand was het druk. We maakten lange dagen. Filmden Cas, Alex en Siem hun aankomst op Aruba. Alex was het character gebaseerd op mijn broertje. Siem was op Sam gebaseerd. We filmden de peperdure scène in de truck. Ik wilde alles zo authentiek mogelijk maken.

  Ik genoot met de dag minder van het proces. De dagen waren eindeloos. Ik miste mijn Sophia. Ja, ik videobelde haar elke dag, maar het was anders. Ik miste haar armen, haar kussen, haar humor, haar manier van mij in het gareel houden. Ik miste haar lichaam, haar ziel. Ik miste alles. Ze toonde dagelijks hoe veel groter ze dacht dat haar buik werd. “Het schopt nog niet hoor,” zei ze. Ze leek me doodmoe. Dus voor haar brak ik het gesprekje na 10 minuten af.

  Ik wilde naar huis. Ik wilde mijn baby zien groeien. En ik wilde naar haar armen.